Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kanna (st. sw.?) f.
(st. sw.?) f., mhd. nhd. kanne; as. kanna (vgl. Holthausen, As. Wb. S. 41), mnd. kanne, mnl. canne; ae. canne; an. kanna; wohl aus mlat. canna, vgl. Frings, Germ. Rom. I,121 f. II,151, zur Bildung vgl. auch Pfeiffer, Et. Wb.2 S. 615. — Graff IV,449.
Alle Belege im Nom. Sing.
chann-: -a Gl 3,228,31 (SH a 2, 3 Hss.). 643,2; -e: 228,32 (SH a 2). — cann-: -a Gl 2,698,12. 3,214,58 (SH B; k-). 228,32 (SH a 2). 268,67 (SH b, 2 Hss.; 1 Hs. k-). 373,54 (Jd). 400,18 (Hildeg., 2 Hss.; k-). 718,13 (k-). Hbr. I,342,418 (SH A); -e: Gl 3,373,50 (Jd; k-). 389,20.
canna Gl 2,484,28 ist mlat. (vgl. Gl 4,344,10/11).
Kanne, Gefäß für Flüssigkeiten (mit Henkel u. Ausgußvorrichtung): canna [Chromis et Mnasyllos in antro Silenum pueri somno videre iacentem, inflatum hesterno venas ... Iaccho; ... gravis attrita pendebat] cantharus [ansa, Verg., E. VI,17] Gl 2,698,12. kanna cantarus 3,214,58 (im Abschn. De vasis). 373,54 (im Abschn. De rebus cellarii). 389,20. 718,13. Hbr. I,342,418 (im Abschn. De vasis potatoriis). cantarus ł caneta Gl 3,228,31. 268,67. kantada 643,2 (vgl. Mlat. Wb. II,171 s. v. cannata). amphora 373,50 (im Abschn. De rebus cellarii). kanna husic (Hildeg., lingua ignota) 400,18.
Abl. kan(n)ella, kannala, ?kennih, kenning.
Vgl. kannata, kanta.