Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kanaba st. sw. f.
st. sw. f. (vgl. Gallée, Vorstud. S. 168, Mnl. wb. 3,1167 (Anm. zu caneve)); mnl. caneve.
Stark: chanaba: acc. pl. Gl 4,349,58.
Schwach: canauon: acc. pl. Gl 2,702,55 (= campun, Steinm.; vgl. Franck, Afrk. Gr.2 § 82,1).
Nicht eindeutig: chanapAvn: dat. pl. Gl 2,398,47; cha-naba: nom. sg. 3,305,16 (SH d; s. u.).
Fessel, Knebel (?): chanapvn [(sonipes) inpatiens madidis frenarier ora] lupatis (Glosse: camo) [Prud., Psych. 191] Gl 2,398,47, z. gl. St. vgl. unter kâmo, kâmbrittil, -mindil. canauon [quos (sc. vitulos) ad ... usum formabis agrestem, ... primum laxos tenui de vimine] circlos [cervici subnecte, Verg., G. III,166] 702,55. 4,349,58; vielleicht hierher: chanaba penum (Verwechslung mit frenum (?), Steinm.) 3,305,16.