Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
kamarling st. m.
kamarling st. m. , mhd. kemerlinc, nhd. kämmerling; mnd. kēmerlinc, mnl. camerlinc. — Graff IV,402. chamer-ling-: nom. pl. -a NpNpw 40,14; gen. pl. -o Nc 804,17 [123,6]. — kemer-linc: nom. sg. Gl 3,378,47 ( Jd ). 1) ( Kammer- ) Diener: kemerlinc cubicularius Gl 3,378,47. unde sint sie ( die Juden ) samoso unsere chamerlinga . uuanda iz chit . maior filivs serviet minori [ vgl. modo, fratres, nobis serviunt Iudaei, tamquam capsarii nostri sunt, Aug., En. ] NpNpw 40,14. 2) Bewohner: in demo tragebette sito uuas tie gehienten gutenna . hinauf chomen in dero himeliskon chamerlingo gnozskefte qua m…