Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
irrecken sw. v.
ir- recken sw. v. , mhd. errecken, -rechen; as. arekkian ( s. u. ); ae. áreccan. — Graff II,366 ff. ar-recch-: 1. sg. -u Gl 2,248,19 ( Berl. Lat. 4 ° 676, 9. Jh. ); ir-: 3. sg. -et Nc 796,18 [114,17]; 3. pl. -ent Np 17,11 (-rê-; urspr. stand irrêichent mit Korr. von i > c, ohne Tilgung des Zirkumflex über -e-, vgl. K.-T 8,49 Anm. z. St.; Piper fälschlich -ch-); part. prs. acc. pl. m. -ente Gl 1,377,39/40 ( M ); -aente 40 ( M; -cc h -); part. prt. -et Np 59,10. 83,3; er-: 3. sg. -et Nb 201,3 [166,13]. — er-reck-: part. prt. -it T 202,2. 207,2; -et S 153,10 (-kk-). — ar- rech- : 3. sg. conj. -e …