Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
irreckâri st. m.
st. m.; vgl. ae. reccere.
er-rechare: nom. sg. Thoma, Glossen S. 19,5 (S. Mihiel BM 25, Gll. 11. Jh.?).
(Traum-)Deuter: errechare [alterum (sc. den Bäkker, dem Joseph seinen Traum gedeutet hatte) suspendit in patibulo, ut] coniectoris (Hs. coniector, sc. Joseph) [veritas probaretur, Gen. 40,22] (am Rand noch troumskeido; z. gl. St. vgl. auch Gl 1,303,40 s. v. troumreckâri).