Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
irflougen sw. v.
sw. v., mhd. ervlougen; vgl. mnl. vlogen. — Graff III, 768.
er-flaucter: part. prt. nom. sg. m. S 190,27 (B); ar-flaug-: part. prt. -it Gl 1,18,21 (Ra); dat. pl. -idem I 32,1. — er-floig-et (BCK), -at (A): part. prt. W 108,2. 1) jmdn. in die Flucht jagen, vertreiben: fartragan arflaugit apostata (vom Glossator als Part. Praet. aufgefaßt) refugata Gl 1,18,21; (Christus) dher ... allem herrum ubilero angilo arflaugidem, unsih dhurahleidit in dhea chiheizssenun lantscaf qui nos ... angelorum malorum hostibus effugatis, perduceret ad terram repromissionis I 32,1. 2) jmdn. aufscheuchen, aufschrecken: nalles sar erflaucter forahtun fleohes uuec dera heilii non ilico pavore perterritus fugias viam salutis S 190,27. min gedank hat mih erfloiget durh daz gereite Aminadab anima mea conturbavit me propter quadrigas Aminadab W 108,2.
Vgl. unirflougit.