Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
intuom st. m.
st. m.; vgl. frühnhd. intum n. — Graff I,298.
in-tuoma: acc. pl. Gl 2,632,55 (clm 18059, 11. Jh.).
Eingeweide: intuoma [lancibus et pandis fumantia reddimus] exta [Verg., G. II,194].
Vgl. ? ingetüeme mhd.