Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
burgintuom st. m. (n.)
st. m. (n.). — Graff III, 178.
purigin- (M, 2 Hss., 10. Jh.), purivn-tuomun: dat. pl. Gl 2,105,44 (ebda., clm 19 440, 10./11. Jh., -vn).
das Bürgesein, Stand, Wesen des Bürgen: [clericus] fideiussionibus [inserviens abiciatur, Can. apost. XX].