Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
intfliohan st. v.
st. v., mhd. enphliehen, entvliehen, nhd. entfliehen; mnd. entvlên, mnl. ontvlien; ae. óþfléon; vgl. got. unþaþliuhan. — Graff III, 766.
Praes.: int-fliah-: 2. pl. conj. -et O 1,23,38 (FP, t nach n übergeschr. V). 4,7,86 (PV); in-flieh-: 2. sg. -est Np 74,7; im-: inf. -en S 157,24; int-flihet: 2. pl. conj. OF 4,7,86; in-phlihint: 3. pl. Gl 1,793,5/6 (M, clm 22 201, 12. Jh.).
Praet.: int-floh: 3. sg. O 1,21,14. Oh 62; in-: 1. sg. Gl 2,693,76; 3. sg. O 5,14,23.
in-fluhun: 3. pl. O 4,17,27.
Part. Praet.: in-flohan: O 5,15,25.
entfliehen 1) mit Angabe des Ausgangspunktes bzw. Grundes u. Anlasses: a) von jmdm. entfliehen, jmdn. fliehend ver- lassen, mit Dat.: (thie liuti) inan (Jesus) sar gibuntun ... Thie jungoron, thiz gisahun, influhun imo gahun [vgl. tunc discipuli omnes relicto eo fugerunt, Matth. 26,56] O 4,17,27; b) vor jmdm./etw. (Abstr.) entfliehen, jmdm./einer Sache/ einer Situation entkommen, entrinnen, mit Dat.: uuio si (die Frau) imfliehen scolti sinere chunftigen abulgi qualiter posset fugere ab ira ventura S 157, 24. kert er (Josef) tho in fiara in eina burg ziara; ... then fianton intfloh O 1,21,14. der uberal ist . des urteilda neinfliehest du fone ostene ze uuestene Np 74,7, ferner: O 1,23,38. 4,7,86 (beide fugere); von den Fischen: thaz Petrus thaz (sc. nezzi) in stad ouh zoh, thaz imo fisg nihein infloh 5,14,23; — mit abstr. Akk.: tho ellu worolt thar irdrank, er eino (Noah) ther intfloh thaz Oh 62; — Glosse: infloh [propinquabam portis omnemque videbar] evasisse [viam, Verg., A. II, 731] Gl 2,693,76. 2) absolut:
sich innerlich abwenden, entfliehen, ausweichen: ther (Petrus, der Christus verleugnete) thria stunton jahi, so thiko inflohan wari O 5,15,25; Glosse: inphlihint [super ... loquentes, pelliciunt in desideriis carnis luxuriae eos, qui paululum] effugiunt [, qui in errore conversantur, 2. Petr. 2,18] Gl 1,793,5/6 (5 Hss. bimîdan, 3 Hss. firmîdan).