Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
innôd st. m.
st. m., innôdi st. n.; ae. innoþ m. f. (?). — Graff I,298 s. v. innod m.
inn-od: nom. sg. Gl 1,23,27 (R); dat. sg. -]e 733,8 (S. Paul XXV a/1, 8./9. Jh.); nom. pl. -]i 294,48 (Jb-Rd). H 22,5,1; acc. pl. -]i Gl 1,729,51 (S. Paul XXV a/1, 8./9. Jh.); inne-ode: dat. sg. 316,67 (Rb). 1) Innereien, Eingeweide: straum innod alveus alvus Gl 1,23,27 (vgl. Splett, Sam.-Stud. S. 35 u. 192). kinachatotiu hangent innodi nudata pendent viscera H 22,5,1; spez.: Mutterleib: uuarun samanstozonti chind in inneode [sed] collidebantur in utero [eius] parvuli (Hs. filii) [Gen. 25,22] Gl 1,316,67. kenemmit uuas namo siner daz kenemmit uuas fona angele er denne in innode entfangan uuari quod vocatum est ab angelo priusquam in utero conceperetur [Luc. 2,21] 733,8 (vgl. Voetz, Lukasgl. S. 219 ff.). 2) das Innerste, Tiefste (eines Gefühls): innodi [festinavitque quia commota fuerant] viscera [eius super fratre suo, Gen. 43,30] Gl 1,294,48. duruh innodi ufchumft ufchuuemo fona hohemu per viscera [misericordiae dei nostri in quibus visitavit nos,] oriens ex alto [][Luc. 1,78] 729,51 (vgl. Voetz, Lukasgl. S. 193 ff.; zum Lemma vgl. Sleumer S. 825 f. s. v. viscus).
Abl. innôdili; innôdlîh.