Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
impero
impero (inp-), -avi, -atum, -are. script.: em-: Chron. Fred. 2,27. indup-: MLW p. 1407, 67. usu refl.: MLW p. 1407, 2. metr. -rŏ: Milo Amand. II 4,375. partic. perf. usu subst.: MLW l. 69 . 1 iubere, praecipere, indicere, mandare – (an)befehlen, fordern, anweisen, ansagen, (be)auftragen (mit) : a gener.: α subi. homines, Deus: Ionas Bob. Columb. 1,11 p. 171,5 -antur imperantur socii (-atur imperatur var. l. ) a patre, ut per praerupta rupis eant. Bonif. epist. 96 ut puelle cuidam doctrine laborem ... -es imperes (inoperis 1, corr. ex imperis 2; sc. abbatissa ). Widuk. gest. 3,18 p. 114,11 nisi…