Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
imperatorius
imperatorius (inp-), -a, -um. qui imperatoris (Romani, Romanorum q. d.) est, imperialis – zum (sog. Römischen) Kaiser gehörig, kaiserlich, Kaiser- : 1 in univ.: Conc. Karol. A 53 p. 689,33 cuius (chartae) exemplar in archivo est -o imperatorio . Ruotg. Brun. 12 complacuit ... - imperatori ę auctoritati (i. imperatori) sic et tempori et loco consulere, ut eqs . Annal. Quedl. a. 1014 p. 542,5 quo (sc. Romae) sibi et contectali -um imperatorium nomen obtinuit Heinricus . Chron. Erf. mod. II a. 1254 p. 247,18 cum ... rex Willehelmus ... terram devastaret Fresonum, ut ipsam -e imperatorie subiceret…