Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hugt st. f.
st. f. (zu -ht neben -gt s. u. gihugt), mhd. huht; ae. hyht. — Graff IV,793.
huct-: dat. sg. -i S 50,18 (Exh., Hs. A); dat. pl. -im H 25,8,1.
Fraglich, ob hierher: hvct-en (?): acc. sg. Gl 4,334,4 (clm 18524,2, 9. Jh.; s. u.). 1) Sinn, Geist: thu lioht arskin huctim thera naht ioh slaf arscuti tu lux refulge sensibus H 25,8,1. 2) Gedächtnis: uuiho atum ... deisu uuort thictota ... daz alle farstantan mahtin ia in hucti cahapen omnes possent intellegere et memoriter retinere S 50,18 (Hs. A, gahuhti Hs. B). 3) unklar ist: esse mentionem hvctenwesan [zu: vides ergo hic presbyteri non fieri mentionem, sed hunc esse locum, quem episcopatum vocat, Hier., De septem ord. p. 157 A] Gl 4,334,4 (Erinnerung, Erwähnung; vgl. gihugt tuon; -en als Endung (im 9. Jh.) unklar; Ahd. Gl.-Wb. S. 289 erwägt Zuordnung zu huggen; evtl. Negation?).
Vgl. bi-, inhugt, ubarhugt, -huht.