Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
inhugt st. f.
st. f.; vgl. ae. ingehugd. — Graff IV,795.
in-huct: nom. sg. Gl 2,349,10 (Carlsr. Aug. CCXVII, 9./10. Jh.). H 15,5,4; dat. sg. -]i Gl 2,345,16 (clm 6325, 9. Jh.). S 213,34 (B). H 8,7,3. 15,4,1; dat. pl. -]im 3,2,4. 1) Geist, Sinn, Gemüt (vgl. hugu): heitarnissa uuihes atumes ingiuz unserem inhuctim iubar ... sancti spiritus infunde nostris sensibus H 3,2,4. uzzan unsaremu inhucti kalimfanti dinaz trinchem lid sed nostro sensui conpetens tuum bibamus poculum 8,7,3. untarchręse niheiner inhucti egiso subrepat nullus sensui horror 15,4,2; ferner: 5,4 (sensus). 2) Absicht, Willensanspannung, innere Beherrschung: fastlihera inhucti [conveniunt ... omnes frequenter nocte dieque ... ad orationem solemnium horarum, celebrantes] fixa intentione [cordis, Is., De off. 2,16 p. 800] Gl 2,345,16. inhuct [gentis sic sunt] molimina (lat. Laa. (u. Hs.) est intentio) [Juv. 2,18] 349,10. dera suuigentun inhucti .. pihalsit si indi fardolenti nalles muadee tacita conscientia patientiam amplectatur et sustinens non lasiscat (d. i. lassescat) S 213,34 (vgl. Ibach, Beitr. (Halle) 80,201).