Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hovaman st. m.
st. m., mhd. hoveman, nhd. hofmann; mnd. hōveman, mnl. hof-, hoveman; vgl. afries. hofmon; an. hofmaðr. — Graff II,744.
houa-man: gen. pl. -]no Gl 2,121,15 (M, 5 Hss., 1 Hs. -v-); houe-: nom. sg. -] 4,132,35 (Sal. c); nom. pl. -] 2,67,4. Beitr. 73,240,1; gen. pl. -]no Gl 2,121,17 (M); hofa-: nom. sg. -] 148,25 (Frankf. 64, 9. Jh.).
Höfling, Angehöriger eines Hofes: houeman [Paulinum consularem virum cuius opes] palatinae canes [iam spe atque ambitione devorassent, ab ipsis hiantium faucibus traxi, Boeth., Cons. 1,4 p. 12,44] Gl 2,67,4. Beitr. 73,240,1 (der pejorative Sinn der lat. Vorlage wird nicht aufgenommen). houamanno [sed de Numidia legatio mitti non potuit, quod adhuc tumultu] tironum (Hs. tyronum) [, episcopi propriis necessitatibus in civitatibus suis aut impediti, aut occupati sunt, Conc. Afr. XC] Gl 2,121,15 (5 Hss., 1 Hs. houamanno ł scefthivpo, zu letzterem vgl. Voetz, Komp. S. 135 ff.). hofaman [ut diligentissime tractetis: si forte aut dives, aut] scholasticus [de foro, aut ex administratione episcopus fuerit postulatus, Conc. Sard. XIII] 148,25 (zum Verhältnis von ahd. Glosse u. lat. Lemma vgl. Blum, Canonesgl. S. 67 u. Voetz, a. a. O. S. 137). houeman aulicus 4,132,35.