Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
[h]nicken sw. v.
[ h ] nicken sw. v. , mhd. nhd. nicken; mnd. mnl. nicken. — Graff IV,1129. nicch-: 1. sg. -u Tiefenbach, Aratorgl. S. 17; -o Gl 2,27,14; 3. sg. -et Np 72,4; 3. sg. conj. -e Gl 2,289,55 ( M ). — nich-: 3. sg. conj. -e Gl 2,289,54 ( M, 4 Hss. ); ke-: part. prt. -et NpNpw 37,9; gi-: dass. -it Gl 1,657,16 ( M, 6 Hss. ). 2,289,37 ( M, 7 Hss. ). Add. II,123,7 ( Prag A 130, Hs. 9. Jh. ); nom. sg. m. -ter Gl 1,657,17 ( M ). — gi-nic-: Grdf. -it Gl 2,169,21 ( clm 6277, Hs. 9. Jh. ); ge-: dat. sg. m. -temo 27,13. Verstümmelt: nicht .: 3. sg. prt. Gl 2,166,24 ( clm 6277, Hs. 9. Jh.; lat. prs.; l. nichta,…