Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
hirtære
Hss., Ende des 12. Jh.s und 13. Jh.):
‚Rin-(mndd. hērder; mndl.
derhirt; armentarius‘
herder; afries. herdere). S. hirti, -ari. Vgl.
hertari. – hirtehütteAWB mhd. st.sw. f., Gl.
3,625,17 (Ende des 12. Jh.s):
‚Hütte für den(vgl. mndd. hērdekāte). S.
Hirten; tugurium‘
hirti, hutta. – hirtentuomAWB? m. oder n. a-St.,
Gl. in Hs. Augsburg, HS 4 (10./11. Jh., bair.;
s. Mayer 1974: 5):
‚Hirtenamt, Seelsorge;(mhd. hirtentuom st. n., nhd.
cura pastoris‘
Hirtentum n.). S. hirti, -tuom. – Ahd. Wb. 4,
1139; Splett, Ahd. Wb. 1, 384; Köbler, Wb. d.
ahd. Spr. 552; Schützeichel6 163; Starck-
Wells 279; Schützeichel, Glossenwortschatz
4, 338 f.