Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
hilare
hilare . laete, gaudenter, alacriter, benigne – mit Freuden, fröhlich, vergnügt, freundlich : a in univ.: Wett. Gall. 22 p. 268,28 cui (sc. virgini) rex -ius hilarius (corr. clarius cod.) dixit: ‘eqs.’ Carm. Cantabr. A 6,6,6 manum manui eius (Cobbonis) tribuens Lantfridus -e hilare eqs. Burch. Worm. ad Alpert. (MGScript. IV p. 701,32) literas tuas ... -r hilariter accepi. Chart. Heinr. Leon. 117 -e hilare et habunde vobis (sc. regi Francorum) ostendemus, quam gratam acceperimus virtutis vestre benivolentiam. Const. imp. II 103 fratres vestros (sc. summi pontificis) ... honore condecenti suscep…