Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
heritrumbo sw. m.
sw. m. — Graff V,532.
heri-trump-: gen. pl. -ona Gl 2,400,11 (Wien 247, 11. Jh.); -on 464,68 (2 Hss., -trū-, 1 Hs. o aus u korr.); -un 391,22; -trunbun: dass. 385,11 (2 Hss.), oder alle zu heritrumba sw. f.?
Heerhornbläser, Kriegstrompeter: heritrunbun cornicinum [curva aera silent, Prud., Psych. 636] Gl 2, 385,11. 391,22. 400,11. 464,68.
Vgl. heritrumbâri.