Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hemelen sw. v.
sw. v., mhd. hemelen, nhd. hammeln, hämmeln; ae. hamelian; vgl. Franck, Afrk. Gr. § 12 zum -jan-Verb neben dem -ôn-Verb.
ge-hemelet: part. prt. Gl 2,609,32 (Paris Lat. 10195, 11. Jh.).
jmdn. wie Vieh abschlachten: gehemelet uuerthet [cavete, ... neu capti potius sicuti pecora] trucidemini [Sall., Cat. 58 p. 216,12].
Vgl. bihamalôn.