Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
heilhoubit st. n.
st. n. (vgl. heilhoubito), mhd. heilhoubet (s. u.). — Graff IV,759.
hail-hovbet: nom. sg. Gl 3,580,14 (Wien 804, 12. Jh.); heil-haubet: dass. 519,53 (clm 9607, 14./15. Jh.). — heil-haupt: nom. sg. Gl 3,105,64 (SH A, 15. Jh.).
Herbstzeitlose, Colchicum autumnale L. (vgl. Marzell, Wb. 1,1 070 f. 1 098, zum lat. Lemma ders., Heilpfl. S. 29): hirmendactila Gl 3,105,64. 519,53 (Hs. erba dactila, wohl fälschlich für hermen-). 580,14.