Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
heffo sw. m.
sw. m. — Graff IV,823.
heffo: nom. sg. Gl 1,450,34 (Stuttg. Theol. et phil. fol. 218, 12. Jh.).
Gold- u. Silberschmied, Juwelier, urspr. wohl insbes. als Verfertiger getriebener Arbeiten: clusorem .i. castare. qui auro gemmas includit. exclusor heffo [zu: omnes viros robustos ... et clusores mille ...: duxitque eos rex Babylonis captivos in Babylonem, 4. Reg. 24,16] (1 Hs. clausores mille castaro; z. Bed. vgl. heffen I 5).
Vgl. hevâri.