Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
haro st. m.
st. m., mhd. har, nhd. haar; afries. her; an. hörr. — Graff IV,987.
har-: nom. sg. -o Gl 1,321,35 (Sg 295, 9. Jh.). 3, 623,35; -u 1,283,11 (Jb-Rd); -e 3,664,25; -] 358,20 (Wien 901, 13. Jh.). 4,74,49 (Sal. a 1, clm 17 403, 13. Jh.); dat. sg. -ue 1,336,26 (Rb); acc. sg. -o 335,28 (Rb).
Flachs, Flachsfaden: haru linum [ergo, et []hordeum laesum est, Ex. 9,31] Gl 1,283,11. 321,35. inti haro giu palkili habentan et linum iam folliculos germinaret (Hs. habentem) [Ex. 9,31] 335,28. fona harue kispunnan [tabernaculum vero ita facies: Decem cortinas] de bysso retorta (Hs. -o) [Ex. 26,1] 336,26. har linum 3,358,20. 623,35. 664,25. har liciae 4,74, 49 (4 Hss. harluf, -lofa).
Vgl. harluf.