Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
harmskar
(2. Drittel des 9. Jh.s):
‚schmähen; remaledi-(vgl. ae. hearmqueđan). Deverbative
cere‘
Bildung zu quedan; vgl. Wissmann 1932:
108. S. harm2, quedan. – harmquitiAWB m. i-St.,
nur Gl. 1,69,13 (zwischen 820 und 830,
bair.):
‚Schmährede, Verleumdung; calum-(as. harmquidi; ae. hearmcwide). De-
nia‘
terminativkomp. S. harm2, quiti. – harmskaraAWB
f. ō-St., in AB, BG, L, N und Gl.:
‚Plage,(mhd. harm-, harnschar;
Leid, Unglück, Qual; afflictio, calamitas, ca-
stigatio, contritio, deiectio, flagellum, per-
cussio, plaga, sagitta, Scantinia (lex), sup-
plicium, tortura‘
as. harmskara, mndd. harm-, hermschāre,
hermeschār; mndl. harmscare; afries. herm-
skere; ae. hearmscearu). Determinativkomp.
837 harmîn – harnS838
S. harm2, skara1. – harmskarariAWB m. ja-St., nur
Npw:
‚Verleumder; calumnians‘. Denomina-
le oder deverbale Ableitung mit dem Fortset-
zer des Lehnsuffixes urgerm. *-ari̯a (vgl.
Krahe-Meid 1969: 3, § 85, 1). S. harmskara,
harmskarôn, -ari. – harmskarônAWB sw. v. II, Gl.
und Nps:
‚peinigen, quälen; atterere, con-verkrüp-
tractus (part.prät. giharmskarôt ‚
pelt‘), flagellare, percellere, percutere, per-
forare, tundere‘ (mhd. harmscharn; mndd.
harmschāren). S. harmskara. – giharmskarôngiharm-
skarônAWB sw. v. II, Gl. 1,580,5 (2 Hss., um
1000/11. Jh. und 12. Jh., bair.). 5/6 (3. Vier-
tel des 11. Jh.s, bair.). 6 (2 Hss., 10. Jh.,
bair.). 7 (2 Hss., 2. Hälfte des 12. und 1.
Hälfte des 13. Jh.s, bair.). 7/8 (12. Jh.):
‚pei-. S.
nigen, quälen; atterere, contribulare‘
harmskarôn. – Ahd. Wb. 4, 720 ff.; Splett,
Ahd. Wb. 1, 355. 714. 841. 842; Köbler, Wb.
d. ahd. Spr. 397. 518 f.; Schützeichel6 150;
Starck-Wells 256. XLII; Schützeichel, Glos-
senwortschatz 4, 175 ff.