Eintrag · Lex. musicum Latinum
harmonicus subst.
harmonicus -i m. ‚Harmoniker‘, (mathematisch argumentierender) Musiktheoretiker — musical theorist (who argues according to mathematical principles) [s.IV] LmLCalc. 40. (?) [s.VI] LmLBoeth. mus. 5, 3 p. 355, 8: secundum Ptolomaeum armonicus videtur intendere, ut id, quod sensus iudicat, ratio quoque perpendat ... duorumque horum concordia omnis armonici intentio misceatur (inde LmLComm. Boeth. II p. 344, 10. LmLUgol. Urb. 5, 50, 9. LmLIoh. Hoth. exc. p. 30-31). [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 1, 17, 4: Qui enim discernere scit non iam per usum tantum, sed per rationem inter sonum acutum et gravem ..., theoricus est musicus, harmonicus. Qui autem finaliter ibi quaerit usum, practicus est musicus. (?) [s.XV] LmLIoh. Tinct. contr. 2, 2, 7: Semitonium autem maius, quod duobus diascismatibus et uno comate constat, etiam discordantia est, sicut fa et mi ... Et hanc discordantiam harmonici falsum unisonum vocant eo, quod apud eos in uno et eodem loco contingat.subst.