Hauptquelle · Lex. musicum Latinum
harmonicus subst.
harmonicus -i m. ‚Harmoniker‘, (mathematisch argumentierender) Musiktheoretiker — musical theorist (who argues according to mathematical principles) [s.IV] LmL Calc. 40. (?) [s.VI] LmL Boeth. mus. 5, 3 p. 355, 8: secundum Ptolomaeum armonicus videtur intendere, ut id, quod sensus iudicat, ratio quoque perpendat ... duorumque horum concordia omnis armonici intentio misceatur ( inde LmL Comm. Boeth. II p. 344, 10. LmL Ugol. Urb. 5, 50, 9. LmL Ioh. Hoth. exc. p. 30-31). [s.XIV] LmL Iac. Leod. spec. 1, 17, 4: Qui enim discernere scit non iam per usum tantum, sed per rationem inter sonum acutum et …