Eintrag · Mittelhochdeutsches Wb. (MWB)
hantvol stF.
2 ‘eine kleine, unbedeutende Anzahl (von Leuten)’ ;
1 ‘soviel eine Hand fassen kann’; mit Gen.d.S.: man sal nemen ein hantuol sabenboumes vnde zwo hant uol saluei vnde ander halbe hant uol ruten SalArz 115,57; eyne hantfol weyssenre [wächserner] kerzen UrkGerKöln 364 (a. 1336); drî hant vol [...] / des korns Philipp 4475; Ipocr 55; BenRez 25; Seuse 214,2. – ohne Gen.d.S.: von siner gæhe kam im daz / daz er [...] vergaz / bî dem mülsteine / melwes alsô kleine, / ez fulte kûme eine hant. / [...] unde gâhte hin wider / da er die hantvol hete verlân Bîspel (Pf) 17,15. 17,31. – personif.: sage ane, muntvol, wiltû dich / hantvol gelîchen? daz ist doch vil ungelich: / wil danne hantvol schôzvol übermenegen, des enmac niht sîn RvZw 97,2.3.7 2 ‘eine kleine, unbedeutende Anzahl (von Leuten)’; mit Gen.d.P.: ein hant vol rîter Wh 107,21; unser ist kume ein hantvol Rennew 31477; ir hantvol gein unser menige niht enwigt Loheng 2835; Martina 281,92; Brun 11143. – ohne Gen.d.P.: man sach mit manlîcher wer / des marchgrâven Willelms her, / die hant vol als er mohte hân Wh 13,9; waz touc diu hant vol genant / gein dem her ûz al der heiden lant? ebd. 328,29
MWB 2 1195,58; Bearbeiter: Tao