Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hantago adv.
adv. — Graff IV,972 f. s. v. hantag.
hantag-o: Gl 2,757,44; -or: comp. 176,59 (clm 6277, 9. Jh.). 753,24. — hantegô: Nr 683,13. — handego: Nr 683,13 (Hss. G H = S. CLXXVI,3. 4; Hs. H -ê-). Hierher wohl auch verschr.: hantigore.: comp. Gl 2,626,59 (clm 18 059, 11. Jh.; Rasur von s, Steinm.; vgl. Velthuis S. 105; oder evtl. als nom. sg. fem. des Adj. hantîg zu acrior, s. u. 1). 1) von äußeren Erscheinungen: stark, heftig: hantigor [ne tenues pluviae rapidive potentia solis] acrior (Hs. acrius) [aut Boreae penetrabile frigus adurat, Verg., G. I,93] Gl 2,626,59 (s. o. Formenteil). 2) von Handlungen: intensiv, eifrig: hantagor [quae igitur pestis] ardentius [insequenda est, nisi quae periculosius premit? Greg., Cura 3,38 p. 98] Gl 2,176,59. 3) von Worten: a) beißend, bissig: hantagor [verum haec (d. i. das hoffärtige Leben der Kleriker) describenda] mordacius [beato viro Hieronymo relinquamus, Sulp. Sev., Dial. 1,21 p. 174,5] Gl 2,753,24; b) hart, scharf: hantago [dices tamen illi (dem Pomponius), sed non aspere, non] acerbe [, conpatientis alloquio, non exprobrantis elogio, Sulp. Sev., Dial. 3,18 p. 216,16] Gl 2,757,44. quod in Pisone Tullius amare uituperat . i. hantego sciltit Nr 683,13.