Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hanakrât st. f.
st. f., mhd. han-, hanekrât, nhd. hahnenkrat m. (als Pflanzenname); as. hanokrâd, mnd. hāne(n)krat f. (m.?), mnl. hanencraet; ae. hancréd. — Graff IV,584.
hana-chrat: nom. sg. Gl 1,479,12 (M); acc. sg. 11 (M, 4 Hss.); hane-: nom. sg. 13 (M, 2 Hss.). 3,240,36 (SH a 2, 2 Hss., 1 Hs. r eingefügt); hani-: dass. 276,15 (SH b); han-: dass. 240,37 (SH a 2); hana-crat-: dat. sg. -i T 147,7; hane-: nom. sg. -] Gl 3,715,8 (Berl. Lat. fol. 735, 13. Jh.). — han-cret: nom. sg. Gl 1,479,13 (M, clm 22 201, 12. Jh.).
Hahnenschrei: a) das Krähen des Hahnes: hanechrat gallicinium ... galli cantus [Hbr. II,317,109] Gl 3,240,36. gallicinium 276,15; b) übertr.: Stunde, Zeitpunkt des ersten Hahnenschreis: hanachrat [circa] pullorum cantum (Hss. auch cantus) [, accersiri iussit Raguel servos suos, Tob. 8,11] Gl 1,479,11. scimeringe hanecrat morgenstunde crepusculum gallicinium mane 3,715,8. ir ni uuizzut uuanne truhtin cumit, spato oda in mitteru naht oda zi hanacrati oda in morgan nescitis enim quando dominus veniat, sero an media nocte an galli cantu an mane T 147,7.