Hauptquelle · Köbler As. Wörterbuch
hêthin Adj.
hêthin , Adj. nhd. heidnisch ne. heathen (Adj.) ÜG.: lat. ethnicus H Hw.: vgl. ahd. heidan* (1) Q.: H (830), WT E.: germ. *haiþna-, *haiþnaz, *haiþina-, *haiþinaz, Adj., heidnisch; Lbd. gr. ethne, N.Pl., Völker?; s. idg. *kaito-, Sb., Wald, Wildnis, Pokorny 521? W.: mnd. hêiden, Adj., heidnisch, unrein; B.: H Nom. Sg. M. hedin 2335 M, hethin 2335 C, Akk. Sg. M. sw. hethinen 3238 M, hethinon 3238 C, Akk. Pl. F. hethina 4167 M; WT hethina Foerste, S. 90, 8 = SAAT 340, 8, hethinon Foerste, S. 90, 7 = SAAT 340, 7; Kont.: H sô manag hêđin man 2335 L.: Seebold, Chronologisches Wörterbuch des deutsch…