Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
gruntruore stf.
1. die strandung eines schiffes. vgl. Schmeller 3, 124. Frisch 2,135. a. sô nimt die galee ein gruntruor narrensch. 99,198 s. d. anm. vgl. oben ich rüere B, a u. ruore B, 2.
2. das gestrandete gut. si sint übereinkomen umb die dritten teile der gruntruere an gnode Gr. w. 1,424.