Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
grînan st. v.
st. v., mhd. grînen, nhd. greinen; mnd. grînen, mnl. grinen. — Graff IV,328.
Praes.: crin-: 1. sg. -o Gl 2,453,50 (2 Hss.). 3,240, 57 (SH a 2). 348,53 (SH i); 3. sg. -it 1,600,43 (M); inf. -an 376,10; -en 11 (Sg 295, 9. Jh.). — grin-: 1. sg. -o Gl 2,382,30. 395,50. 3,220,21 (SH a 1). 240,56 (SH a 2). 276,23 (SH b, 3 Hss.). 301,38 (SH d). 318,36 (SH e). 336,29 (SH g, 3 Hss.). Hbr. II,120,51; -e Gl 3,220,21 (SH a 1). 240,57 (SH a 2). 325,45 (SH f); -on 240,56 (SH a 2, 2 Hss.; zu -n vgl. Braune, Ahd. Gr.13 § 305 Anm. 4); 3. sg. -it 1,600,43 (M). 2,713,37; inf. -an 1,376,12 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.); -en 11 (Sg 9, 9. Jh.; gryn-). 2,736,39.
Praet.: grin-: 3. sg. conj. -i Gl 1,600,41 (M, 5 Hss.). 2,153,16; -e 1,600,43 (M, clm 13002, 12. Jh.).
Verschrieben: gririu: 1. sg. Beitr. (Halle) 86,392,14 (Wolf. Wiss. 50, 9. Jh.); ringo: dass. Gl 2,385,35 (Prag VIII H 4, 11. Jh.). 1) kläffen, heulen; belfern: a) von Tieren: vom Wolf: grinit [pleno lupus insidiatus ovili ...] fremit [ad caulas, Verg., A. IX,60] Gl 2,713,37; vom Hund: grinen ringere proprie est canum [ohne Kontext] 736,39; hierher wohl auch: rictu. ringo i. zannen ut canis et grino [zu: immotus et patente rictu (Glosse: rictus apertio oris) constitit (sc. der Märtyrer), Prud., P. Rom. (X)906] 382,30. 385,35. 395,50. 453,50; b) von Pers., in einem Bilde: grini schrian [invenit quasi nidum manus mea fortitudinem populorum ..., et non fuit qui moveret pennam, et aperiret os, et] ganniret [Is. 10,14] Gl 1,600,41 (Hss. auch zannen, ginên). grini ganniret [Cass., Inst. 12,8 p. 436 = Is. 10,14] 2,153,16; c) Glossenwort: grino gannio Gl 3,220,21. 240, 56. 276,23. 301,38. 318,36. 336,29. 348,53. Hbr. II,120, 51. grine grunnio Gl 3,325,45. grinu ogganio vel derideo [Prisc., Inst. II,46,17] Beitr. (Halle) 86,392,14. 2) (gegen jmdn.) murren, von Pers.: crinan ł uuinson [nullusque contra filios Israel] mutire [ausus est, Jos. 10,21] Gl 1,376,10 (1 Hs. grînan ł glîlôn).
Abl. grînunga.