Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gremmen sw. v.
sw. v., mhd. gremen, nhd. grämen; mnd. gremmen; ae. gremian; an. gremja; got. gramjan. — Graff IV,320 f.
crem-: 3. sg. -it Gl 1,175,40 (X; k-); 3. pl. -ent Np 65,7. 67,7; ke-: part. prt. nom. sg. m. -iter S 192,19 (B); grem-: 1. sg. -o Np Cant. Deut. 21; -e Npw ebda.; 3. sg. -et NpNpw 9, Diaps. 4 (= Npw 9,26). Np 73,10; 3. sg. prt. -ita Gl 2,70,54; -ida 297,38 (Paris Lat. 2685, 9. Jh.); 3. pl. prt. -eton Npw 105,29; gi-: part. prt. nom. sg. f. -itiu Gl 2,653,40; acc. pl. m. -ita 603,43 (M).
cram-: 3. sg. prt. -da Np 9, Diaps. 13. 73,18; 3. pl. prt. -don 5,11. 105,16. 29; -den Npw 9,7; gram-: dass. -don NpNpw 105,32/33 (= Npw 32). Cant. Deut. 16. 21. Np 77,40. 41. 56. 105,7. Npw 5,12.
Verschrieben: cramdota: 3. sg. prt. Npw 9,37; verstümmelt: gigremi ..: lat. part. prt. acc. pl. m. Gl 2,603,43 (M).
cramden Npw 9,7 s. krademen. 1) jmdn., insbes. Gott, zum Zorn reizen, erzürnen: kremit inritat Gl 1,175,40. gigremitiu [illam (Famam) Terra parens, ira] inritata [deorum, Verg., A. IV,178] 2,653,40. uzzan .. daz forahtanter truhtin kecremiter fona ubilum unsereem so uuirsiston scalcha euuic selle ze uuizze sed nec ut metuendus dominus inritatus a malis nostris ut nequissimos servos perpetuam tradat ad poenam S 192,19. danne gremet der sundigo got irritabit dominum peccator NpNpw 9, Diaps. 4 (= Npw 9,26). an fremeden goten balgton sie in . unde in leidsaminon gramdon sie in provocaverunt eum in diis alienis . et in abhominationibus ad iracundiam concitaverunt Cant. Deut. 16. sie gramdon mih in uppecheite . unde in unrehtemo gote ipsi me provocaverunt in eo qui non erat deus . et irritaverunt in vanitatibus suis 21. daranah cramdon sie Moysen in dien herebergon irritaverunt Moysen in castris Np 105,16; ferner: NpNpw 5,11 (= Npw 12). 9, Diaps. 13 (= Npw 9,37). 105,29. 32/33 (= Npw 32). Cant. Deut. 21 (alle irritare). Np 65,7 (amaricare). 67,7 (amaricare, provocare). 73,10 (irritare). 18. 77,40. 41. 56 (alle exacerbare). 105,7 (irritare); hierher wohl auch mit einer Fehldeutung: gigremita [variis sermonum consolationibus ...] efferos [et exterritos eius (eines reuevollen Räuberhauptmanns) animos mitigabat, Ruf., Hist. eccl. III,23,19 p. 245,1] Gl 2,603,43. 2) jmdn. kränken, verletzen (?): gremida [sic] provocabat (Hs. verschr. prouolabat) [eam. Porro illa flebat, et non capiebat cibum, 1. Reg. 1,7] Gl 1,297,38. gremita [nunc te primum (Fortuna) liventi oculo] praestrinxit [Boeth., Cons. 2,3 p. 30,37] 2,70,54.
Abl. gremmento; gremî, gremisala.