Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gisemidi st. n.
st. n., mhd. gesemede (vgl. auch MWB 2,563). — Graff VI,37.
gi-semid-: nom. sg. -i Gl 1,673,24 (M, 2 Hss.). 4,173,2 (Sal. d); acc. sg. -i 1,784,46/47 (M); -e 47 (M). 1) versammelte Menge, Schar: gisemidi [auferetur] factio [lascivientium, Am. 6,7] Gl 1,673,24 (7 Hss. gisemini). 2) Gemeinschaft der Geistlichen, Priesterschaft, Klerus: gisemidi [Iacobus apostolus sanctum instituit (Hs. instruit)] clerum [de cultura coelestium praeceptorum, Jac., Argumentum p. 671] Gl 1,784,47 (7 Hss. gisemini). 3) Glossenwort: gisemidi agmen Gl 4,173,2.
Komp. phaffengisemidi; vgl. gisemini.