Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
giquit st. f.
st. f. — Graff IV,648.
ke-chuuit: nom. sg. Gl 1,730,8 (S. Paul XXV a/1, Gll. 8. Jh.). — ke-qhuuit: acc. sg. S 207,35; ka-qhuit: nom. sg. 262,2; ki-: acc. sg. 233,1 (alle B). 1) Ausspruch: âna zuifal dese solihhe die truhtines sint keleisinit keqhuuit, in deru qhuuidit: niqhuuam tuan vvillun minan sine dubio hii tales illam domini imitantur sententiam, in qua dicit: non veni facere voluntatem meam S 207,35; in lückenhaftem Kontext: .. duruhuuesanti .. uuaft .. ekislihhun .. kiqhuit .. solus sit ad opus sibi iniunctum persistens in poenitentiae luctum, sciens illam terribilem apostoli sententiam dicentis 233,1. fona demv .. si kescauuuot div kaqhuit tateo .. das vvarun kikeban einluzze soso eocouuemv .. ab abbate semper consideretur illa sententia actuum apostolorum quia dabatur singulis prout cuique opus erat 262,2. 2) Befehl: uzkeanc kechuuit fona kheisure eruuirdikemu [factum est autem in diebus illis,] exiit edictum a Caesare Augusto [ut describeretur universus orbis, Luc. 2,1] Gl 1,730,8.
Vgl. giquedan, giquiti, samanquit, ungiquitîg.