Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
giquit st. f.
gi- quit st. f. — Graff IV,648. ke-chuuit: nom. sg. Gl 1,730,8 ( S. Paul XXV a/1, Gll. 8. Jh. ). — ke-qhuuit: acc. sg. S 207,35; ka-qhuit: nom. sg. 262,2; ki-: acc. sg. 233,1 ( alle B ). 1) Ausspruch: âna zuifal dese solihhe die truh ti nes sint keleisinit keqhuuit, in deru qhuuidit: niqhuuam tuan vvillun minan sine dubio hii tales illam domini imitantur sententiam, in qua dicit: non veni facere voluntatem meam S 207,35; in lückenhaftem Kontext: .. duruhuuesanti .. uuaft .. ekislihhun .. kiqhuit .. solus sit ad opus sibi iniunctum persistens in poenitentiae luctum , sciens illam terribilem apo…