Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ginuhten sw. v.
sw. v. (zur Bildg. vgl. Riecke, jan-Verben S. 332 f.), mhd. genuhten (vgl. Findebuch S. 126); an. gnœtta (vgl. Fritzner 1,619). — Graff II,1013.
k-nuhten: 3. pl. Gl 2,458,48 (clm 14395, Hs. 10. Jh.).
Überfluß bieten, übervoll sein (in bezug auf Speisen): knuhten [ambesis dapibus cumulatim adgesta] redundant [fercula, Prud., Apoth. 717].
Abl. ginuhtida.
Vgl. ginuogen.