Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gimahhidi st. n.
st. n., mhd. gemechede; frühnhd. gemächede; zur Bildg. vgl. Henzen, Wortb. § 88,2a, Wilm., Gr. 22 § 264,2. — Graff II,639.
gi-mahhid-: acc. sg. -i Gl 1,805,76 (M, 3 Hss.); gen. pl. -o 2,269,52 (M; zum Gen. s. u.); acc. pl. -i 52/53 (M, 3 Hss.). — gi-machid-: dat. sg. -e Gl 2,193,40 (M); acc. sg. -i 1,806,1 (M); acc. pl. -i 2,269,54 (M). — gi-mahid-: dat. sg. -e Gl 2,193,39 (M, 3 Hss.); acc. sg. -i 1,805,76/806,1 (M).
Zur mögl. Zugehörigkeit auch von kamachadiu H 22,8,2 s. unter gimahhida.
ein zugehöriger Zweiter, (Ehe-)Partner: demo gimahide [admonendi namque sunt coniugiis obligati, ut cum vicissim quae sunt alterius cogitant, sic eorum quisque placere studeat] coniugi [, ut non displiceat conditori, Greg., Cura 3,27 p. 79] Gl 2,193,39. zauuei gimahhidi [columbarum pullos et] par [turturum ad sacrificium mater invenit, ders., Hom. I,2 p. 1443] 269,52 (1 Hs. gimahhido in Abwandlung der Konstr. mit partitivem Gen. nach substantiviertem Numerale); hierher wohl auch, ohne Setzung des Numerale (vgl. oben Gl 2,269,52 in dens. Hss.): gimahhidi [ut darent hostiam ...] par [turturum, aut duos pullos columbarum, Luc. 2,24] 1,805,76.
Vgl. ?gimahhidilîh oder -lîhho.