Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gihaba st. f.
gi- haba st. f. , mhd. gehabe, gehebe; vgl. nhd. gehabe n., gehaben n. — Graff IV,738. ka-hap-: nom. sg. -a Gl 1,67,5 ( R ); acc. sg. -a 2,291, 41 ( M; c-); * hapu: dat. sg. 149,16 ( mus. Brit. Arund. 393, 9. Jh.; * = gi- oder ga- oder ca-, vgl. Baesecke, Vor- u. Frühgeschichte 2,196 ). — ka-hab-: acc. sg. -a Gl 2,63,12; ke-: nom. sg. -a Nr 682,12 ( Ausg.; -hâbâ Hs. G = S. CLXXV,13); acc. sg. -a Gl 4,316,15; gi-: dass. -a 2,65,21. 67,25. 70,41. Festschr. Ford S. 305,19; dat. pl. -on Gl 2,263,53 ( Sg 299, 9./10. Jh. ); ge-: acc. sg. -a 57,51. Nb 22,1 [24,5]. 1) Verhalten, Benehmen: froor un ga …