Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gifehan st. v.
gi- fehan st. v. ; ae. gefeohan, geféon. — Graff III, 417 ff. Nur Tatian-Belege. Praes.: gi-fih-: 3. sg. -it T 174,4. 6; 2. sg. imp. - ] 149,4. 151,5. — gi-uih-: 1. sg. -u 135,7; 3. sg. -it 21,6. 96,3. gi-feh-: inf. -an T 88,11. 97,8; part. -enti 154,2. — gi-ueh-: 3. sg. conj. -a 87,8; 2. pl. imp. -et 22,17. 67,6. 96,2. 5; part. -enti 96,2. 114,1. 116,4. 196,4. gi-uuehen: inf. T 67,6 ( verschrieben? Ausg. gi u ehen. Vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 166 ). Praet.: gi-fah: 3. sg. T 4,2. 4. 5. 103,5. 131,24 (2); 3. pl. - ] un 4,10. 8,6; 2. pl. conj. - ] it 165,7. — gi-uah: 3. sg. 67,7; 3. pl. - ] un 232,4…