Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
giburtîg adj.
adj., mhd. geburtec, nhd. gebürtig; mnl. geboortich. — Graff III, 161.
gi-purtigan: dat. pl. Gl 2,415,43 (clm 14 395, 11. Jh.). — ge-burdich: Grdf. Gl 2,31,11 (Trier 1464, 11. Jh.). 1) der Geburt, Geburts-: geburdich dag [infantia rursus fit recidiva seni; gemino manantibus ortu hic melior] natalis [adest, Ar. II, 546] Gl 2,31,11. 2) geschlechtlich, ehelich: noh fonna gipurtigan [fit caro vivida sermo patris, numine quam rutilante gravis non thalamo, neque iure tori,] nec genialibus [illecebris intemerata puella parit, Prud., H. a. cib. (III) 144] Gl 2,415,43.