Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gibrettan st. v.
st. v.; ae. gebregdan. — Graff III, 287.
Praet.: ka-pruttun: 3. pl. Gl 2,332,45 (clm 14 747, 10. Jh.).
Part. Praet.: gi-prottanun: nom. pl. n. Gl 2,415,1 (Paris. nouv. acqu. 241, 11. Jh.); ge-brottenen: dass. 489,28 (Stuttg. poet. 6, 12. Jh.).
(zusammen-) knüpfen, stricken, flechten, weben: dei giprottanun nezzi (dies über sinuosa) [per aequora fluctivagos] texta [greges sinuosa trahunt, Prud., H. a. cib. (iii) 47] Gl 2,415,1. gebrottenen texta [ebda.] 489,28; — bildl.: kapruttun contexuerunt [sibi ex veteri et novo testamento sagenam evangelicorum dogmatum; et miserunt eam in mare huius saeculi, Hier. in Matth. 13,47 ff.] 332,45.