Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
getwenge stn.
1. gedränge. dô wart ein solch gedrenge, daʒ sich von dem getwenge vil der ungetouftin in der vlût vorsouftin Jerosch. 145. c. der van quam in ein getwenge in eines waldis enge das. 171. a.
2. bedrängung, bedrängnis, anfechtung. niweht nemen mit unrehteme gedinge noch mit neheinem geduenge Genes. fundgr. 55,42. ê des glustes geduenge in auer ane gât das. 21,8. er enweste wâ hin wandern durch ein sulch getwenge Pass. K. 373,39. mîn herz in ein getwenge hât liebe brâht Hadam. 147.