Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
geschaffe stv.
1. erschaffe. dô geschuof got drî engel Diemer 3,23. daʒ geschôphe du alleʒ eine das. 320,26. vgl. fundgr. 1,87. Er. 8086. Parz. 264,26. Barl. 36,1. 239,26 Pf. Vrid. 5,24. lobges. 39. 55. Bert. 287. got geschuof Adâmen ûʒ einem blœden leime aneg. 14,27. vgl. schöpfung 95,3. der alliu dinc von nihte geschuof Barl. 51, 14. got geschuof diu wîp der werlde ze liebe u. ze guote Wigal. 9707. — der si geschuof schœn unde reine Walth. 45,32.
2. mache, bewirke, setze ins werk. deich hiute âne zagel gân, daʒ geschuof sîn lîp Reinh. 1091. daʒ geschuof sîn spilndiu kintheit Trist. 296. 11905. myst. 336,15.
3. allgemeiner: verrichte, richte aus. si enkonden nicht geschaffen Pass. K. 265,7. daʒ er niut mit in geschaffen kunde zürch. jahrb. 47,4. Pf. Germ. 6,186. mit sturmindir pflicht si dâ geschaffen kondin nicht Jerosch. 157. b.
4. ordne, verordne, richte ein, besorge. daʒ geschuof der künec Iw. 213. si ne mohten andir eʒʒen geschaffen Exod. D. 156,32. geschûfen ir were En. 188,21. als ir geschaffet iuwer dinc U. Trist. 757. daʒ her sîner sêle ding nicht geschaffe besorge kulm. r. 5,49. — er geschuof u. hieʒ daʒ man getriuwe wære MS. 1,186. b.