Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
gelâʒe stv.
gelâʒe stv. I. intransit. mit adv. er gelieʒ harte jêmerlîche bot einen jammervollen anblick dar Herb. 7530 u. anm. 11929. 13736. 14956. vgl. lâʒe und gelâʒ. II. transitiv. 1. mit accus. der person. er gelieʒ in niemer vrî vor spotte Iw. 64. — jâ möhte ich michs an in niht wol gelâʒen daʒ er wol behuote sich Walth. 113. 2. mit accus. der sache. a. lasse los. der gelieʒ nie vorhtlîchen sweiʒ Parz. 145, 6. b. erlasse, verzeihe. wîp, dir sî dîn sünde gelân Barl. 110,31. c. unterlasse. owê durch daʒ mag ich strenge sorge niht gelâʒen MS. 1,148. a. nît unde haʒ mac niht gelân hinderrede Bon. 3,5. '…