Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gartgabala st. f.
st. f., mhd. gartgabel. — Graff IV, 127.
kart-kabila: acc. pl. Gl 2,678,63; -gapala: nom. sg. 3,657,21. 4,66,40 (Sal. a 1); -gabal: dass. ebda. — gart-kabal: nom. sg. Gl 4,66,42 (Sal. a 1); -gab-al-: dass. -a 41 (Sal. a 1); -el-: dass. -a ebda.; -e 3,649,45; -] 4,66,42 (Sal. a 1). 43 (ebda.); -l: dass. 43 (Sal. a 1).
Mit Dentalschwund (vgl. Gröger § 126, 2 c γ): car-cabelę: nom. sg. Gl 4,66,44 (Sal. a 1). — gar-cabile: nom. sg. Gl 3,678,42 (Innsbr. 711, 13. Jh.).
Verschreibung oder Metathese: grat-capala: nom. sg. Gl 2,378,15.
Gabel: Heugabel (vgl. Heyne, Hausalt. 2, 40. 137 f.)· gartgabele furcula Gl 3,649,45. 4,66,40. furca 657,21. 678,42; — zweizinkige, hölzerne Stützgabel: kartkabila zuihurno [exacuunt alii vallos] furcas [-que] bicornis (Hs. bicornes) [Verg., G. I, 264] Gl 2,678,63; — dreizinkige Gabel, Dreizack: gratcapala fuscina [Prisc., Inst. II,80,15] Gl 2,378,15 (vgl. Duc. 3, 638: ‘fuscina, instrumentum ferreum et tridens’).