Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gâhôn sw. v.
gâhôn sw. v. , mhd. gâhen ( ? ), nhd. gahen, gachen. — Graff IV,132 f. kah-: 1. sg. -ôn Nb 304,19 [331,23]; part. prs. -onti ( Pa, c-), -ondi ( K ) Gl 1,80,11; 1. sg. prt. -ota Np 118 T, 147. — gah-: 3. sg. -ot NpNpw 7,12 (Np -â-). 9,13 (Np -â-); 3. sg. conj. -oe Nc 728,26 [58,23] (-â-); part. prs. -onti O 1,13,7; 3. sg. prt. -ota Nc 708,26 [31,10] (-â-); 3. pl. prt. -otun Gl 1,327,41 ( M ); -oton Nc 831,3 [199,7] (-ôn). Npw 105,13; gi-: part. prt. nom. sg. f. -otiu Gl 1,532, 57 ( M, 4 Hss. ). gâ-: 3. sg. conj. -oe Np 108,8; 3. pl. prt. -oton 105,13. Verschrieben u. verstümmelt: ugotiu: part. …