Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fulken sw. v.
sw. v.; an. fylkja; vgl. ae. (ge)fylcian. — Graff I, 796 s. v. wulkjan.
fulchent: 3. pl. Gl 2,235,34 (Rc); fulgdun: 3. pl. prt. 706,57 (Paris 9344, Echternach, 11. Jh.). — gi-uvlch-, -uulc- (2 Hss., 1 Hs. -vu-), g-uvlc-ta: part. prt. nom. pl. m. Gl 1,692,32—34 (M); ge-uulkide: nom. pl. f. 2,705,45 (Paris 9344, s. o.).
Verschrieben (verlesen): gi-uuleta, -uulti, -wilt: (part. prt. nom. pl. m.) Gl 1,692,33. 34 (M).
zu einer Gruppe zusammenschließen: a) von Personen: α) allgem.: als refl. ist wohl anzusehen: gesamenot (sc. uuerdent, wohl Vok.-Übers.) fulchent (sc. sih, als Kontextübers. anzusehen) [(die Bösen) in bonorum gravius nece] glomerantur [Greg., Cura 3, 23 p. 71] Gl 2,235,34; — zusammendrängen: geuulkide [hic Hecuba et natae nequiquam altaria circum,] praecipites [atra ceu tempestate columbae, condensae et divom amplexae simulacra sedebant, Verg., A. II, 516] 705,45 (d. Übers. paßt nicht zu praecipites, dagegen gut zu condensae); β) militärisch: in einer militärischen Einheit, Gruppe, Schar zusammenfassen, gruppieren, formieren: givulcta [residuum equitatum hinc et inde statuit in duas partes, tubis exercitum com- movere, et perurgere] constipatos (Hs. constipati) [in legionibus eius, 1. Macc. 6,38] Gl 1,692,32; b) von Tieren: Scharen, Rudel bilden: fulgdun [agmina cervi pulverulenta fuga] glomerant [Verg., A. IV, 155] Gl 2,706,57.