Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
frâgunga st. f.
frâgunga st. f. , mhd. vrâgunge; vgl. mnd. vrâginge, mnl. vraginge. — Graff III, 814. frakunka: nom. pl. Gl 1,235,19 ( K ). fragung-: dat. sg. -u Gl 1,10,25 ( K Ra ). 180,8 ( Ra ); -a S 146,4 ( WB ); acc. sg. -a Gl 1,180,8 ( Pa ); -e 332,39 ( M, 2 Hss. ); dat. pl. -in 2,184,56 ( M ). 1) Frage nach etw., Fragestellung, Anfrage: mit fastinodhe mit cahaizzu mit fragungu (fraganu Pa ) adstipulatione adsponsione adinterrogatione Gl 1,10,25 ( vgl. Splett, Stud. S. 62 ). fragunge [ omnis populus, qui habebat aliquem ] quaestionem [ egrediebatur ad tabernaculum foederis, Ex. 33,7 ] 332,39 ( 5 Hss. frâ…