Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ford(a)runga st. f.
st. f., mhd. vorderunge, nhd. forderung; mnd. vōrderinge, mnl. vorderinge; vgl. ae. fyrþrung. — Graff III,635.
ford-ar-ung-: nom. sg. -a Gl 2,472,67 (2 Hss.); -ir-: dass. -a 682,55; -er-: dass. -a Nr 647,24/25; -r-: dass. -a 146,66 (Frankfurt 64, 9. Jh.). 391,54. 520,51 (2 Hss.). 551,50. 1) Beförderung (in höhere Dienststellung): fordrunga [ordinent etiam lectores et subdiacones atque exorcistas; quibus] promotiones [istae sufficiant, Conc. Ant. XXCVIII p. 126] Gl 2,146,66. 2) Vorrecht, Sonderrecht: fordrunga [quanto commodo aerarii vestri vestalium virginum] praero- gativa [detracta est? Prud., Symm., CSEL 61 p. 280] Gl 2,391,54. 520,51. 551,50. spenta i. fordarunga praerogativa [ebda.] 472,67; hierher wohl auch: merhe ł fordirunga praerogativa 682,55. 3) Begriffsbestimmung, Definition: diffinitio vel finis des namen forderunga vel scafunga . vel endunga Nr 647,24/25.